Ruben Korfmaker

In de loop der tijden, heeft de mensheid reeds kunnen vaststellen dat schapen beschikken over diverse waardevolle kwaliteiten. Zo kunnen ze door de shoarma, maken ze een uniek geluid, voldoen ze aan de specificaties van grasmaaier, geven ze wol en zijn ze kalmerend als valeriaan, zodat je ze kunt tellen als je niet in slaap kunt komen. Daarnaast kun je er bij gelegenheid melk uit trekken, maar ik vind dat persoonlijk geen kwaliteit, slechts een te verwaarlozen bijkomstigheid. De lammetjes zijn schattig, veel te kort klein en hun boutjes zijn gewild bij een groot publiek. Vanwege al deze kwaliteiten is de vraag naar schapen groot en zijn er dientengevolge veel van. Begin mei was ik in Frankrijk. We bezochten er onze vrienden Anne en Olivier, die direct aan het Kanaal, La Manche, een prachtige boerderij met drie gîtes bewonen. Sinds de laatste keer dat wij hen bezochten, dik twee jaar terug, was er veel veranderd. Zo was er een winkeltje toegevoegd, waren er kippen en jazeker, waren...

Ondanks twee lagen gewapend beton als filter tussen ons in, daalden de seksueel en blasfemisch getinte opmerkingen kraakhelder op ons neer. Zoon had wat games via internet aangeschaft en was de boel aan het downloaden. Om het proces te bespoedigen, spoorde hij zijn computer aan met jargon dat ik, toen ik zijn leeftijd had, alleen kende uit boekjes in vier talen met afbeeldingen die aan duidelijkheid niets te raden over lieten en die ik in het diepste geheim onder de dekens bekeek. Ik haalde het niet in mijn hoofd om het bedoelde taalgebruik hardop te bezigen. Door games als Grand Theft Auto, hebben de voorheen louter erotisch bedoelde termen als Fokking, Bitch en Slut, hun weg van de ouderlijke sponde naar de tiener-, en puberslaapkamer gevonden. En daarmee is de erotische glans er ook meteen een beetje af. Ik vroeg hem naar de redenen van zijn onmin. ‘Jonge,’ zei hij, ‘dat internet is niet vooruit te branden.’ Ik kreeg een verhandeling over mbits per seconde, over routers, bedrade e...

De man tegenover me keek weg. Bij het verwerken van de zojuist gehoorde mededeling kon hij de indringende blik van de boodschapper niet gebruiken. Hij murmelde een zin die gezien het gehanteerde volume niet voor mij was bestemd, maar waaruit desondanks een ferme krachtterm viel op te maken. Hij bracht zijn rechterhand naar zijn mond, stak er twee vingers in en floot. Tegelijkertijd gebaarde hij met zijn linkerhand naar twee collega’s die even verderop op het schuine dak vanaf de dakkapel en hoger, de pannen aan het leggen waren. De man had zich zojuist aan mij voorgesteld als Arie. De achternaam was nog net iets teveel gevraagd, maar daar kwamen we straks wel uit. Hij riep naar zijn collega’s dat ze moesten komen, maar het bevel smoorde in de pogingen van Jan Smit om via de radio van een cirkelzaagmerk de steigerbouwers aan de overkant van de straat tot wanhoop te drijven. In een tegenoffensief stuurden zij op hetzelfde volume iets van Deep Purple onze kant op. Eén van de twee colle...

In de jaren ‘70, ‘80 en ‘90 was gehoorbeschadiging geen onderwerp van belang. De piep in je oren na een concert ging wel weer weg en rockmuziek onder de 110 dBA was het niet waard om een paar tientjes voor uit te geven. Dan kon je net zo goed een LP opzetten. Koptelefoons werden tot het uiterste gedreven en de speakers kregen geen kans te verstoffen, er was simpelweg geen gevaar. En dus stelde ik onbevangen en zonder besef van enig risico mijn oren vanaf eind jaren ‘70 bloot aan te hard geluid. Concerten van Satriani, Toto en TC Matic zijn voorbeelden van absurd volume. Ik stond vooraan, de broek resoneerde mee op de bas en bij elke stoot van de basdrum stierf mijn gehoor een beetje. Er was geen angst, de piep in de oren nadien verdween wel weer en ik hoorde jaren lang alles nog prima. Tot dat ineens niet meer zo was. Op een slechte dag, misschien vijftien jaar geleden, bleef de piep. En hij is er nog. Denk ik. Ik hoor het niet meer omdat er daarna nog een heleboel andere piepjes in e...

Soms komt u er niet uit. U ziet het woord geschreven staan, maar u heeft geen idee hoe het klinkt, hoe u het moet uitspreken. Althans op het eerste gezicht. Nadere studie brengt dikwijls de oplossing. Zo bedacht mijn grote vriend Herman Brusselmans een alternatief voor het woord oprotten dat zelfs een editie van de Van Dale heeft gehaald. Zandzeepsodemineraalwatersteenstralen. Aanvankelijk tast u volstrekt in het duister maar na een minuut kunt u het uitspreken. En dat doet u vervolgens een paar keer want u vindt het leuk. Weer wat geleerd. Of Splanchnocranium (aangezichtsschedel), eerst even kijken, dan pas uitspreken. U komt er wel uit, het duurt alleen even wat langer. Consciëntieus is er ook zo een, maar die is inmiddels zo bekend vanwege de diverse dictees dat de uitspraak ervan bekend mag worden verondersteld. De lengte van de woorden en de manier waarop letters elkaar opvolgen zijn er dikwijls de oorzaak van dat woorden moeilijk zijn uit te spreken. Helaas heeft onze modern...

Ik was vroeger schutter. Ik vertel het meteen, dan hebben we het maar gehad. Even lachen, even hoon, ironie en sarcasme en dan weer snel door. De schutterij; militarisme voor dummy’s. Een club burgers die hielp met het voeren van oorlog. Begin negentiede eeuw schoten ze, liepen ze de wacht, bliezen de boel op en bliezen ter begeleiding een vrolijk deuntje in tweekwarts maat. Door de jaren heen werd, om redenen die ik niet heb willen achterhalen, de verdedigingstaak afgebouwd en werd er alleen nog muziek gemaakt. De uniformen naar een ontwerp uit 1815 mochten ze houden en precies zo’n pakje kreeg ik in 1977 uitgereikt. Een jongen in de groei, puber, adorant van Queen; emotioneel nog verre van volledig, en ik kreeg een uniform van de schutterij aangepast. Een zwart pak met pailletten, een tupperware bak op de hersenen om elk vermoeden van intelligentie te bedekken, en daar dan weer een pluim op. Death on two legs terwijl Jan Lul marcheerde met een fluit aan zijn muil en een pluim op zij...

Vrijheid. Onbelemmerdheid volgens Van Dale. Het niet onderworpen of afhankelijk zijn als natie. Autonomie. Het kunnen gaan en staan waar men wil. Het niet beperkt zijn en ga-zo-maar-door. Zijn wij vrij in Nederland? Ben ik vrij? Relevante vragen op 4 mei. Elk jaar op die dag ben ik samen met echtgenote en zoon, met uitzondering van dit jaar, om acht uur twee minuten stil. Dit jaar waren we vergeten dat we het journaal en aansluitend de herdenking op de Waalsdorpervlakte in de buffer zaten te kijken omdat we de tafel net niet op tijd leeggeruimd kregen. Dit jaar zijn we dus vijf minuten te laat twee minuten stil geweest. Ik werd al behoorlijk pissig op sommige buren die het in hun hoofd haalden om tijdens dodenherdenking de hond uit te laten; waar haalden ze het gore lef vandaan? Hoe durfden ze? Ik zou ze er binnenkort eens goed op aanspreken. Maar toen wij stil zaten te zijn was het al vijf over acht. Dankzij de digitale TV en een niet afgeruimde eettafel. Twee minuten voor de ge...